De Verhuizing

Jawel je leest ’t goed, ik ben terug!

 

En terug met een hele andere instelling, andere levensomgeving, en vooral, met veel meer rust

Een aantal jaar geleden maakte ik al eens grapjes over ‘kom we gaan naar Drenthe verhuizen’… Mijn man moest er toen nog echt niet aan denken. Maar inmiddels zijn we dat stadium voorbij. Eind juni hebben we besloten te verhuizen naar ’n prachtig mooi plaatsje met veel groen en rust, namelijk Franeker.

Het duurde eigenlijk niet lang voordat wij ons droomhuis tegen kwamen, en guess what?!

Ik zit nu op onze nieuwe bank, in onze nieuwe woonkamer, in ons nieuwe huis!

Sinds 17 september zijn we definitief over, en sinds 28 september hebben we ons oude huis in zaandam opgeleverd.

Het is een gigantisch drukke periode geweest, en ik ben heel blij dat we daar nu vanaf zijn.

Wat dit voor invloed heeft op mijn NAH?.. Daar zal ik jullie de komende weken in meenemen. Ik deel de komende periode tips hoe om te gaan met de chaos van verhuizen, en hoe je in drukke en stressvolle periodes wat makkelijker om kan gaan met je NAH

Ben benieuwd of jullie me gemist hebben, ik jullie iniedergeval wel!

Liefs, Yüksel

Moeder zijn met NAH

Het moederschap..

Als klein kind droomde ik er al van, moeder worden, een kindje dragen in mijn buik. Vanaf het allereerste moment dat ik Ilana zag, was ik op slag verliefd! 6 september 2011 veranderde mijn hele wereld.

Toen ik mijn hersenletsel opliep, realiseerde ik mij totaal niet dat het moederschap zou veranderen. Het eerste jaar van mijn hersenletsel bleef ik daarom stug door gaan. In de ballenbak, in ’t klimrek! Het kon zo gek allemaal niet.. Tot ik tot het besef kwam dat waar ik nu mee bezig was op de lange termijn alleen maar meer ellende zou veroorzaken. Ook in mijn moederschap moest ik balans gaan vinden.

Ik ervaar het moederschap nu als het meest liefdevolle, waardevolle maar ook zwaarste wat ik doe in mijn leven. Elke dag is ’t voor mij een gevecht om de moeder te zijn die ik wil zijn samen te laten komen met de moeder zijn die ik kan zijn. Daarom geef ik vandaag ’n aantal tips mee.

  1. Plannen. Plan tijd in met je kindje, zie het moederschap als ’n activiteit die dagelijks terug komt in je agenda. Wil je naar de speeltuin? Superidee, zet dit in je agenda. Zo kan je daarvoor en erna rustmomenten inplannen en kom je nooit in de knoop met je overige bezigheden.
  2. Neem tijd voor jezelf. Moeder zijn is ’t mooiste wat er is, maar ook zwaar en pittig en het vraagt veel, zeker voor moeders met NAH. Neem daarom ook de tijd om voor jezelf iets leuks te doen. Zo heb jij rust voor jezelf en voel je je fitter en fijner in je lijf om weer voor je kindje te zorgen.
  3. Maak gebruik van je omgeving. Vraag hulp, je hebt het hard nodig! Laat je kindje ook bij andere vriendjes/vriendinnetjes spelen, vraag oma/opa een keertje extra of vraag je buurvrouw even op je kindje te passen als jij ’n uurtje rust nodig hebt. En vergeet niet ’n doosje chocolade als bedankje mee te nemen als je je kindje weer komt ophalen!
  4. Zorg voor ’n oppasnetwerk. Heb je weinig mensen om je heen die af en toe op je kindje kunnen passen? Zorg dan dat je een oppas hebt die je kan inschakelen. Zo kan je in schoolvakanties de balans vinden door bijv. de ene dag de oppas te vragen en de andere dag zelf op te vangen. Op deze manier wissel je af tussen een drukke dag en ’n rustdag en hou je het langer vol.
  5. Zomerkamp. Wist jij dat er talloze organisaties zijn die jaarlijks de meest leuke uitjes verzorgen voor onze kids? Van survival tot dierenvakanties. Wijzelf hebben goeie ervaringen met Club Adventure. Zo word de zomervakantie een stuk minder lang voor jezelf en een stuk leuker voor je kind!
  6. Wees eerlijk. Wellicht niet de meest leuke tip maar wel heel waardevol wat mij betreft. Wees eerlijk naar je kindje.. Geef aan dat het nu even niet gaat, maak desnoods ’n stoplicht met kleurtjes waarin je tastbaar laat zien, nu is ’t groen en nu gaat ’t goed! Nu is ’t rood en nu gaat ’t minder goed! Laat vooral weten wat je kind jou kan bieden zodat het draagbaar is op de momenten dat het echt niet goed gaat. Je mag heus wel vragen of je kind even zelf drinken wilt inschenken, of even de afstandsbediening voor jou pakt! Zo doe je ’t samen.
  7. Keuzes. De meest moeilijke tip die ik mee wil geven. Maak keuzes, wat wil jij graag in jou leven doen? Wil jij graag de moeder zijn die er 100% is ten koste van je eigen gezondheid? Doe dit niet.. Je helpt er niemand mee, jezelf niet, en je kind al helemaal niet. 1 van de grootste levenslessen die ik mijn dochter wil meegeven is, Zorg ook voor jezelf! Dus dat geld ook voor alle mama’s die dit nu lezen. Jij bent net zo belangrijk als je kindje!

 

Hoe ervaar jij het moederschap met NAH? Ik ben heel benieuwd en lees graag jullie reacties!

Liefs, Yüksel

*Let op.. Dit zijn mijn tips.. Het moederschap is ’t meest persoonlijke wat je kan zijn, en daarom zie ik geen goed of fout. Deze tips zijn vanuit mijn ervaring, maar dat wilt niet betekenen dat het voor jou werkt. Kijk daarom altijd naar je eigen persoonlijke situatie!

 

Hersenz

Hee allemaal!

Tof dat je mijn blog bezoekt. Vandaag wil ik ’n stukje delen over mijn ervaring met Hersenz

Allereerst ga ik even uitleggen, wat is Hersenz eigenlijk?
Hersenz biedt behandelingen aan waarbij u leert omgaan met de gevolgen van hersenletsel, zoals motorische beperkingen, vermoeidheid, concentratieproblemen en psychische problemen. Er is ook aandacht voor verliesverwerking.

Oke, best helder. Hersenz is een behandeltraject dat word uitgevoerd door verschillende zorgorganisaties door heel Nederland. De behandeling is vooral gericht op het leren omgaan met de klachten/beperkingen die jij nog ervaart met jou NAH.
Welke kenmerken heb je nodig om je aan te melden bij Hersenz?

  • U bent 18 jaar of ouder
  • U wilt leren omgaan met de gevolgen van uw hersenletsel
  • U wilt uw zelfstandigheid en welzijn vergroten
  • U wilt uw leven zo goed mogelijk vormgeven, op uw eigen manier
  • U komt niet (meer) in aanmerking voor revalidatiebehandeling

Hersenz bestaat uit meerdere onderwerpen. Dit worden bouwstenen genoemd. Je kan zoveel bouwstenen volgen als jij wilt. Gemiddeld duurt ’t Hersenz traject in totaal 1.5 jaar. Elke bouwsteen duurt ongeveer 14 weken. Hierin ben je gemiddeld 2 dagdelen in de week in groepsverband cognitieve behandelingen aan ’t volgen, en 1 dagdeel in de week fysieke behandeling. Daarnaast heb je de mogelijkheid om een thuisbehandelaar te laten komen die de behandeling vertaald naar je thuissituatie. Even op ’n rijtje:

  • 2 dagdelen per week cognitieve behandeling in groepsverband
  • 1 dagdeel in de week fysieke behandeling
  • Wanneer er behoefte is, eens per 2 weken de thuisbehandelaar die bij jou thuis komt.

Voor mij klonk dit als erg veel. Ik heb een zeer lage belastbaarheid en om al deze activiteiten uit te kunnen voeren zou ik 0 tijd over houden voor mezelf en mijn gezin. Maar gelukkig is ’t bij de meeste organisaties zo dat er maatwerk geleverd kan worden. De zorgorganisaties die Hersenz aanbieden, kijken naar jou persoonlijke situatie. In mijn geval zag mijn traject er als volgt uit:

  • 1 dagdeel per week cognitieve behandeling
  • 1 moment per week thuisbehandelaar

Ik deed geen fysieke behandeling, omdat dit niet haalbaar was met mijn gezondheid. Op deze manier heb ik ’n jaar lang het Hersenz traject gevolgd. Mijn groei na dit traject:

  • Ik heb goed inzicht gekregen in waar mijn energie heen gaat. Ik kan nu een goede energiebalans vinden en evenwicht krijgen tussen ontspanning en activiteiten.
  • Ik heb geleerd waar mijn grens ligt. Ik kan mijn grens duidelijk en bespreekbaar maken en op deze manier helderheid geven aan zorgorganisaties wat wel en niet lukt.
  • Ik heb inzicht gekregen in mijn dagplanning. Ik weet nu wat ik op een dag ‘moet’ doen en wat ik op een dag ‘kan’ doen. Zo heb ik inzicht in wanneer ik wel of niet iets kan plannen.
  • Ik heb geleerd de doseren. Doseren met mijn energie helpt mij om te zorgen dat ik minder diepe dalen heb.
  • Ik ben van extreme pieken en dalen naar ’n middenweg gegaan. Ik kan nu een middenweg vinden.
  • Ik ben van ’n minimale acceptatie gegaan naar een betere acceptatie. Ik accepteer nu meer dat mijn gezondheid is zoals ’t op dit moment is.

Ik heb veel bereikt in dit jaar, en daarom denk ik dat ’t voor ’n ieder heel goed is om af te wegen of Hersenz iets voor jou is. Wel is ’t zo dat ik een aantal tips wil meegeven, mijn traject ging namelijk niet zo soepel als dat ik had gehoopt. Er was op ’t moment dat ik begon veel onduidelijkheid door personeelstekort en ’n overname van de zorgorganisatie. Daarnaast moest ik erg vechten om maatwerk geleverd te krijgen, en heb ik (helaas) veel energie verspild aan het voor elkaar krijgen van ’n goed op maat gemaakt programma wat haalbaar is voor mij. Uiteindelijk was mijn kracht om door te gaan dat dit programma voor mij (in mijn ogen)de laatste mogelijkheid bood om nog te kunnen groeien naar herstel of acceptatie. Mijn tips zijn als volgt:

  1. Vecht voor jou maatwerk. Geef vanaf ’t begin aan wat jij nodig hebt van de zorgorganisatie. Is jou boodschap niet duidelijk genoeg en heb je ’t gevoel meer onbegrip te creëren als duidelijkheid? Schrijf dan op wat je nodig hebt.
  2. Neem altijd iemand mee bij de intakes. Op deze manier kan jij samen met degene die je mee wilt nemen kijken naar wat voor jou ’t beste traject is.
  3. Zorg dat afspraken goed worden genoteerd. Vraag altijd of er achteraf een mailtje gestuurd kan worden met ’n verslagje van ’t gesprek. Op deze manier kan je voor jezelf goed zien wat er word gecommuniceerd en of ’t traject voor jou de goede vorm heeft aangenomen.
  4. Wees realistisch. Is groepsverband voor jou lastig, zijn lotgenoten momenteel nog te confronterend? Geef dit aan, kijk naar jezelf en weeg af of dit traject voor jou wel de juiste is.
  5. Haal alles er uit wat er in zit. Zijn er bouwstenen die je heel graag wilt doen, maar pas over ’n tijdje worden aangeboden? Zorg dan dat je al aangemeld bent hiervoor en neem in de tussentijd de tijd om verdieping te geven aan de onderwerpen die je hebt behandeld. 
  6. Neem rust. Bij de meeste zorgorganisaties is ’t zo dat er rustruimtes zijn waar je je even kan terugtrekken. Maak hier gebruik van. De cognitieve en fysieke behandelingen zijn intensief en vragen veel energie van je. Gun jezelf een prikkelarm moment.

Heb jij ook ervaring met Hersenz? Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Liefs, Yüksel

*De dikgedrukte & schuine letters zijn gekopieërd van de website van Hersenz.(Behalve mijn eigen tips natuurlijk!!)Kijk zeker even op de site van Hersenz voor meer info!

 

Eenzaamheid

Welkom op mijn site!

Vandaag wil ik ’n stukje delen over eenzaamheid bij NAH.
Degene die NAH hebben, weten misschien gelijk al wel wat ik bedoel.
Voordat ik je uitleg hoe ik dit ervaar, gaan we eerst kijken naar de betekenis van ’t woord.

Wat betekent eenzaamheid?
“Eenzaamheid is gestold alleen-zijn. Het is een alleen-zijn waarbij degene die alleen is dat beseft én accepteert – misschien met onbeschrijflijk verdriet, maar tóch, accepteert. Het is het besef ver van anderen, de ander of een speciale ander, verwijderd te zijn. In plaats, tijd, ruimte of anderszins, zoals op het vlak van het ervaren…”

Hmm, voor mij is eenzaamheid het gevoel hebben van sociaal geïsoleerd te zijn. Het gevoel dat je alleen bent in alles wat je mee maakt. Het gevoel dat andere niet begrijpen wat jij mee maakt, het gevoel van klein zijn, in je eentje en onveilig voelen.
Het gekke aan eenzaamheid is, dat je je exact zo kan voelen als ’n ander, maar dan nog voel je je eenzaam. Eigenlijk is dat toch gek, je zou denken dat als je samen je eenzaam voelt, je niet alleen bent?

Toch voel ik wel ’n soort van verbondenheid op ’t moment dat ik me eenzaam voel en dit deel met iemand die exact dezelfde ervaring heeft of heeft gehad.
Als je een paar woorden zegt, en je krijgt ’n berg met herkenning en erkenning voor wat je voelt, dan voel je je ergens getroost. Is het niet in levende lijve, dan is ’t wellicht wel virtueel een schouder waar je even op mag leunen als ’t gevoel van eenzaamheid je bevliegt.

Maar waar wil ik nou eigenlijk heen met dit hele verhaal?
Eigenlijk wil ik naar ’n punt waarbij ik uit kan leggen dat ik, als mede NAH’er, het intense gevoel van eenzaamheid zelf heb ervaren en dat ik je dus ergens begrijp!
Dit was op ’t moment dat ik net mijn klap op ’t hoofd kreeg. Ik kreeg te maken met ’n lichaam en ’n brein dat niet functioneerde zoals ’t deed, en waar ik niet meer op kon rekenen. Ik voelde me verraden door m’n eigen lichaam, maar tegelijkertijd ook zo alleen in wat ik op dit moment voelde.

Hierbij mijn tips hoe je om kan gaan met eenzaamheid.
1. Schrijf je gevoel op. Wanneer iemand je niet snapt, en je ’t gevoel hebt er helemaal alleen voor te staan, kunnen geschreven woorden wellicht meer duidelijkheid geven in waar je gevoel vandaan komt, en wat de ander voor jou kan betekenen.
2. Zoek lotgenoten. Het kan zo waardevol zijn om lotgenoten te spreken en te delen hoe je bepaalde situaties ervaart. Als je herkenning krijgt voor wat je voelt, dan voel je je misschien wat minder eenzaam.
3. Zoek afleiding. Blijven hangen in je emotie word niemand beter van, soms is ’t goed om even alles van je af te schudden en even wat voor jezelf te gaan doen. Ga een wandeling maken, even naar de kinderboerderij of doe ’n boodschapje! Zo raak je uit je cirkel van gevoel
4. Kader je gevoelens. Maak voor jezelf regels wanneer je toe mag laten dat je je alleen, verdrietig boos of agressief voelt. Beslis bijvoorbeeld dat je 15 minuten per dag dit gevoel toe mag laten van jezelf. Uit dit dan goed, en laat ’t daarna voor wat ’t is. Zo krijg je controle over je (negatieve) emotie.
5. Kijk realistisch naar de situatie en beslis om hulp te zoeken. Ben je (te)vaak eenzaam? Laat je je leiden door je eenzaamheid? Is ’t gevoel van eenzaamheid of een andere (negatieve) emotie de oorzaak dat je je laat belemmeren om te doen waar je gelukkig van word? Zoek dan hulp!

Ik hoop op deze manier de eenzaamheid bij ons als NAH’ers te verminderen!

Liefs, Yüksel

*De betekenis van het woord eenzaamheid heb ik opgezocht via google.nl

Mijn hoofd

Hee Allemaal,

Superleuk dat jullie vandaag met mij meelezen! Vandaag ga ik vertellen hoe mijn NAH is ontstaan en welk traject ik heb doorlopen. Ik maak ’n soort tijdlijn, dit maakt ’t overzichtelijk (hoop ik), want het is nogal veel tekst, haha!

8 februari 2015 10.00 uur
Zondagochtend, heerlijke dag, lekker uitgeslapen en ’s morgens ben ik met mijn dochter van 3 ontbijt aan ’t maken. Samen in pyjama doen we broodjes in de oven, en maken we gekookte eitjes. Mijn man staat in de tuin ’n sigaretje te roken. Mijn dochter vraagt of ik wil knuffelen, en tuurlijk wilt mama dat! Samen gaan we op de grond zitten, ik zit in kleermakerszit, en mijn dochter komt in mijn schoot zitten. Samen knuffelen we, in ’n fractie hoor ik ’n raar geluid? Uit reactie buig ik over haar heen… BOEM

8 februari 2015 10.30 uur
Huilende Ilana, glazen deksel van ’n pan minimaal 2 meter verder op in de gang, en F*CK wat is dat gevoel in mijn hoofd? Dit is ’t eerste wat ik dacht nadat ik ongeveer 10 minuten buiten bewustzijn ben geweest. Instinctief reageerde ik op Ilana haar gehuil, ze had heel erg pijn aan haar hoofd. Ik wil opstaan en word duizelig en ben aan ’t wankelen. Ik schreeuw naar mijn man die aangerend komt. Hij pakt ’n koude doek en legt dat op Ilana haar hoofd. Ondertussen ben ik aan ’t duizelen, met ’n dubbele tong aan ’t praten, en begin ik al meer door te krijgen dat er iets niet klopt. Na even goed te hebben gekeken naar de situatie, blijkt dat ik de deksel van ’n pan van ’n plankje die bij ons in de keuken hangt op 2 meter hoogte, op mijn hoofd heb gekregen. Als gevolg daarvan ben ik bewusteloos geraakt en ben ik met mijn hoofd op mijn dochter haar hoofd gevallen.

8 februari 2015 11.00 uur
Mijn dochter is bijgekomen van de schrik, maar ik voel me nog steeds ‘weird’. We bellen de huisartsenpost en er word gevraagd of we langs kunnen komen. We gaan er heen, en zij doen ’n aantal testjes. Ik herinner mij hier vaag iets over. De diagnose? Een lichte hersenschudding. (als ik die arts nog is een keer spreek zal ik ‘m ff uitleggen wat ’n lichte hersenschudding is.. dwaas..)

8 februari 2015 20.00 uur
Na ’n tijdje te hebben geslapen, pak ik mijn dagelijks leven weer op. In de avond heb ik de verjaardag van mijn opa. Daar ga ik ‘gezellig’ even heen. In de auto merk ik al dat ik anders ben dan anders, en die barstende koppijn gaat ook maar niet over. Daar gaf ik de hersenschudding maar de schuld van.

14 februari 2015, Oostenrijk
Wintersport 2015, een leuk idee om met je vader en stiefmoeder op vakantie te gaan. Helaas bleek ook hier dat ik niet ‘normaal’ was. Ik voelde me anders, was onwijs veel moe, veel pijn, coördinatie problemen. Ik viel om de haverklap flauw(minimaal 2x per dag), had buien waar niemand vrolijk van werd, en bovenal.. Genieten van vakantie? Geen 1% voelde zo.

2 weken na de klap 2015
Ik krijg woedeaanvallen, ik kan mijn studie niet oppakken. Mijn werk als docent is praktisch onmogelijk om uit te voeren, en ik kan maar niet mijn leven op de rit krijgen. Dit alles zorgt voor ontzettend veel frustratie, daarom bel ik de hele lijst van google af op zoek naar ’n goeie psycholoog/therapeut. Thank god vind ik Sisters Remedies, en voel ik mij daar gelijk als ’n vis in ’t water. Ik maak met hun een afspraak elke 3 weken om te praten over wat er gebeurd in mijn leven en zo worden de aanvallen steeds minder

Maart 2015
Na talloze huisartsbezoeken en aandringen dat dit ECHT niet oke is, werd ik doorverwezen naar de neuroloog. Na ’n fantastisch gesprek met haar (NIET DUS) mocht ik wachten tot 6 weken na de klap. De klachten die ik had waren vrij normaal en kon ik wijten aan ’n wat zwaardere hersenschudding. Alles zou goed komen! Geen paniek, gewoon je leven oppakken. Vooral niet rusten overdag, vooral veel doen. Nou je kan al raden hoe dat afliep..

April 2015
Na 3 weken was ik het wachten op herstel zat, en heb ik nogmaals de neuroloog gesproken. Zij verwees me door naar ’n revalidatie arts, en degene waar ik ’t snelst terecht kon was in ’t ziekenhuis in Purmerend. Prima.. Ik had daar m’n intake, en kon 3x per week revalideren. Dit werd mij veelste veel, maar toch hield ik ’t vol tot juli 2015. Ik had weinig stappen vooruit geboekt, maar goed, ik had m’n best gedaan!

Juli 2015
Revalidatie? Check! En nu? Nu gaan we gewoon solliciteren.. Ik solliciteerde op een baan in de thuiszorg, want ik dacht dat ik dit routinewerk(wat ik al eerder had gedaan) wel aankon! Ik werd aangenomen, vertelde niks over mijn medische situatie, en kon aan de slag. Na welgeteld 1 uur te hebben gewerkt, was ik te beroerd voor woorden.. Helaas heb ik daarom nooit contractueel echt gewerkt, maar was ’t meer in proeftijd die ik uiteraard niet door ben gekomen na me gelijk te hebben ziekgemeld en gemaild te hebben dat mijn medische situatie niet toeliet dat ik ging werken.

December 2015
Na maanden had ik nog steeds zoveel klachten dat ik ‘r niet meer uit kwam. In de tussenperiode had ik allerlei alternatieve geneeskrachten om hulp gevraagd. Van acupunctuur, manuele therapie, cranio sacraal therapie, yoga en weet ik ’t allemaal kwam ik er niet meer uit. Ik vroeg om ’n oordeel van de neuroloog nogmaals. Hij verwees mij door naar ’t CIR. In deze blog maak ik hier geen woorden aan vuil, maar als je de site in ’n opslag leest snap je waarschijnlijk wel: Het was geen geslaagde actie. Daarom stelde ik voor aan de neuroloog een afspraak te maken voor ’n traject bij ’t Heliomare genaamd Hersenz. In dit zelfde gesprek vertelde de neuroloog dat ik niet meer hoefde te rekenen op herstel, en dat ik vooral mij zou moeten richten op acceptatie. Diagnose? PCS, post commotioneel syndroom.

Maart 2016
Na de verwijzing van de neuroloog naar Hersenz werd ik uitgenodigd voor ’n gesprek. Bij de intake gelijk al hoefde ik maar ’n paar woorden te zeggen en snapte zij gelijk waar ik ’t over had. Ik was ’n typerende NAH’er volgens haar. Het was zo fijn om eindelijk eens ’t gevoel te hebben dat iemand begrijpt wat ik heb! Ik ging met vol goede moed erin, in juli kon ik starten! YES

Juli 2016 tot Juli 2017
Hersenz was gestart, in deze periode heb ik veel geleerd van zowel mijn cognitief begeleider als mijn ambulant begeleider die elke week bij mij thuis kwam. In juli 2017 was de conclusie dat ik alles wat ik had kunnen behalen binnen het programma van Hersenz heb behaald, dat ik trots mag zijn op waar ik nu ben, en dat ik vanuit Hersenz niks meer kan leren.

September 2017
Na het traject van Hersenz realiseerde ik mij dat de situatie waar ik nu in leef de situatie blijft. Maar ergens knaagde er nog een gevoel, ik wilde 100% zeker weten dat ik er ALLES aan had gedaan. Daarom zocht ik een neuroloog met veel ervaring. Daar heb ik gevraagd of hij nogmaals mijn situatie wilde bekijken. Na nog een aantal onderzoeken werd de deiganose PCS nogmaals gesteld. De neuroloog zijn conclusie was, dat ik niet meer behandelingen zou kunnen doen dan dat ik al had gedaan. Dit is ’t leven wat ik nu heb. Er is geen kans meer op herstel, en geen kans meer op een verbeterde situatie. Ergens was ik verdrietig, maar ergens ook opgelucht. Na 1,5 jaar vechten mocht ik van mezelf eindelijk zeggen, het is goed zo. Je hebt je best gedaan, dit is wat ’t nu is!

 

Wat mijn klachten nu nog zijn, en hoe mijn leven en dagen er nu uit zien, vertel ik je in de blog van aankomende vrijdag! Mijn excuses voor de lappe tekst, ik weet dat het veel is, maar ik weet niet hoe korter ik had kunnen beschrijven zoals nu. Ik hoop dat het je lukt om ’t te lezen en zo niet lees ’t dan in delen!

Liefs, Yüksel

Mijn (incorrecte) typwijze

Lieve mensen

Wat tof dat je mijn blog weer bezoekt!
Allereerst wil ik een ieder die dit leest bedanken voor jou enthousiasme! Ik vind ’t fantastisch om te lezen dat er veel mensen zijn die iets hebben aan mijn informatie.

Vandaag wil ik het even hebben over mijn manier van bloggen, ik krijg hier namelijk veel reacties over. Ik heb mezelf voorgenomen om op mijn blog eerlijk te zijn en mij kwetsbaar op te stellen. Vandaag voeg ik de daad bij ’t woord!

Ik ben deze blog begonnen vanuit mijn ervaring als NAH’er. De instanties die je tegen komt, de emoties waar je mee te maken krijgt.. Maar ook de frustratie, woede, en euforische momenten maak ik bespreekbaar.
Maar boven al ben ik Yüksel met NAH. Voor mij betekent dit een waslijst aan klachten, waar ook mijn manier van praten, typen, luisteren en functioneren door word beïnvloed.

Inmiddels heb ik meerdere reacties gekregen dat mijn keuze van jou of jouw, of mijn d of t niet helemaal correct zijn. Ik vind ’t fijn dat er mensen zijn die de moeite nemen om mij feedback te geven. Er zijn zelfs mensen die mijn tekst aanpassen en dat naar mij doorsturen! Hoe lief, ik vind dit hartverwarmend!

Op het moment dat ik feedback krijg, dan wil ik hier graag iets mee doen. Mijn werkwijze aanpassen, of in dit geval mijn woordkeuze. Echter wil ik niet dat dit ten koste gaat van ’t plezier van schrijven, of ten koste gaat van de hoeveel blogposts die ik kan plaatsen in ’n week!

In mijn geval is het zo, dat als ik aandacht ga besteden aan mijn woordkeuze, dit voor mij zoveel energie vraagt dat bloggen meer ’n dagtaak word dan iets wat ik vanuit plezier en liefde doe. Daarom heb ik er voor gekozen om te schrijven op mijn manier, zonder na te denken over welke d of t er wel of niet bij hoort, of welke jou of jouw er gebruikt moet worden.

Ik kan me voorstellen dat er lotgenoten zijn die door mijn woordkeuze meer moeite hebben om mijn blog te lezen, dat vind ik ook heel erg jammer en ik zou graag voor hen een alternatief bedenken.

Ik hoop dat ik op deze manier wat meer duidelijkheid heb kunnen geven waarom mijn  zinsopbouw, woordkeuze of spelling niet altijd correct is! En ik hoop natuurlijk dat jullie hier overheen kunnen lezen!

Liefs, Yüksel

*Een shout out naar Emma, die de inspiratie is geweest voor deze blog!

Mijn Wajong

De Wajong uitkering… De uitkering voor mensen met een zware handicap.

Ik had er een hard hoofd in….
In mijn vorige blog kan je lezen dat ik te maken heb gekregen met ’t UWV. Hierin leg ik voornamelijk uit wat ’t UWV in houd en wanneer je voor ’n Wajong in aanmerking zou kunnen komen. In deze blog vertel ik je mijn ervaring

In mijn geval voldeed ik aan de volgende voorwaarde:
“U kreeg na uw 18e verjaardag en vóór uw 30e verjaardag een langdurige ziekte of handicap. In het jaar voordat u uw ziekte of handicap kreeg, volgde u minimaal 6 maanden een opleiding.”

Daarnaast woon ik in Nederland en volgde ik op het moment van aanvragen geen opleiding.

Op het moment van aanvragen kreeg ik ’n pagina of 20 voor mijn neus. De vragen liepen uit een van de gezinssituatie, inkomsten, bezittingen. Maar vooral waren de vragen gericht op mijn ‘handicap’.. Voor mij was dit behoorlijk overweldigend, daarom heb ik hulptroepen ingeschakeld. Vanaf het begin van mijn letsel heb ik therapiesessies gevolgd bij Sisters Remedies. Dit is een organisatie wat bestaat uit 2 zussen die met heel veel liefde jou psychologische hulp aanbieden. Zij helpen mij inmiddels al 3 jaar met alles wat ik tegen kom in mijn leven, en zo ook deze aanvraag hebben zij begeleid. Samen met mijn therapeut Naomi heb ik de gehele vragenlijst doorlopen.
Mijn tips voor deze aanvraag zijn:

1. Doe het samen met iemand. 4 ogen zien altijd meer dan 2, en wanneer jij je fokus verliest kan de ander het van jou overnemen.

2. Zorg ervoor dat je VOOR je met het invullen begint, de volgende dingen bij de hand hebt: Legitimatie, medisch dossier(hiermee bedoel ik verslagen van artsen/specialisten etc), medicijnenlijst

3. Wees eerlijk, ga niet extreem overdrijven, maar ga ook niet extreem bagatelliseren. Het UWV wilt een eerlijk en duidelijk beeld van wat jou situatie is, en dan voornamelijk heeft dit betrekking op jou arbeidsvermogen(wat dit is leg ik je uit in de blogpost over het ‘UWV EN DE WAJONG(2.4.18)’.

4. Neem de tijd voor je aanvraag, deze vragen gaan niet over het zo snel mogelijk invullen van de tekst. Laat de aanvraag desnoods ’n dagje liggen, en lees hem daarna nogmaals door en vul ‘m aan. Hoe beter je informatie is, hoe beter beeld het UWV krijgt van jou situatie.

5. Bij vragen waar je geen antwoord op weet, zoek de informatie eerst op. Vul niet zomaar iets in, wees zorgvuldig met invullen en vraag desnoods aan jou arts/specialist of die met je mee wilt kijken wat je ’t beste in kan vullen.

Oke! Ingevuld, nagelopen, aangevuld, nagelopen, opgestuurd!
Wat ’n spanning, vanaf het moment van versturen heb ik continue een stemmetje gehad in mijn achterhoofd die zei ‘doe je hier goed aan?’ ‘Je krijgt ‘m toch niet!’

En toen kreeg ik ‘de’ brief.. Ik werd uitgenodigd voor ’n gesprek met de verzekeringsarts naar aanleiding van mijn ingevulde aanvraag. Op het moment dat ik deze uitnodiging kreeg, heb ik gelijk mijn therapeut Naomi gebeld, en gevraagd of zij de mogelijkheid heeft om met mij mee te gaan op die datum. En dat had ze!

Mijn tips voor het gesprek zijn:

1. Wees eerlijk, neem de tijd om je situatie uit te leggen, probeer de vraag te beantwoorden. Heb je hier moeite mee, vraag dan degene die je mee hebt genomen om je te helpen.

2. Neem ALTIJD iemand mee! Zo heb je iemand die het gesprek heeft gevolgd, de voorkeur heeft dat je iemand meeneemt die jou situatie nog beter kent als jijzelf.

3. Maak ’n dagschema en geef deze aan de verzekeringsarts, zo kan hij/zij een indicatie krijgen van wat jou klachten voor invloed hebben op jou dagelijks leven.

4. Maak ’n klachtenschema. Geef hierin ’n duidelijk beeld weer van wat jou klachten zijn en in welke maat. Dit kan je bijvoorbeeld doen door elke maand ’n score bij te houden van hoe aanwezig je klacht is. Als je hiervan ’n overzichtje maakt van de afgelopen 3 maanden dan krijgt het UWV een goed beeld van wat jou klachten zijn en in welke mate.

5. Maak een tijdslijn van jou situatie vanaf ’t moment van letsel tot nu. Zo kan je laten zien welke behandelingen je al hebt gevolgd. Het geeft ’n duidelijk beeld voor het UWV of je uitbehandeld bent, of dat je nog een aantal behandelingen zou kunnen volgen en mogelijkheden hebt tot herstel/werk.

Mijn gesprek met de verzekeringsarts ging zeer goed. Zij was zeer begripvol voor mijn situatie. De moeite die ik had met vragen beantwoorden werden aangevuld door mijn therapeut, en zo kwam er een heel helder beeld van wat de situatie momenteel is. De verzekeringsarts vroeg toestemming om contact op te nemen met mijn neuroloog, en deze heb ik gegeven.

Op oudjaarsdag 2015 kwam ‘het’ verlossende antwoord! Ik kwam in aanmerking voor ’n WAJONG uitkering, en kreeg de uitbetaling met terugwerkende kracht vanaf het moment van aanvraag. Ik heb volgens het UWV (en daar ben ik ’t helaas mee eens) geen arbeidsvermogen, en de neuroloog heeft duidelijk aangegeven dat mogelijkheden tot herstel niet meer aan de orde zijn.

WIEHOE!

Ik vind ’t vreselijk dat ’t nodig is, maar ’t feit dat het UWV ziet wat ik en mijn artsen/specialisten en therapeuten ook zien, vind ik een hele geruststellende gedachte. Daarnaast was mijn bijna overspannen man heel blij, want hij maakte zich ontzettend veel zorgen over hoe wij financieel ons zouden kunnen redden! Hierover vertel ik meer in ’n volgende blog….

Liefs, Yüksel