Identiteitscrisis?

Hee allemaal

Welkom op weer ’n nieuwe blog. Dit keer niet het verdere verhaal van mijn verhuizing, maar iets wat na de verhuizing voor mij realiteit is geworden.

Ik ben van nature een ‘strever’.. Ik streef naar meer, groots, perfectie en ik ben eigenlijk nooit echt helemaal tevreden. Ik ben het meest in mijn sas wanneer ik iets te doen heb en iets moet regelen voor ’n ander. Is dat nou een verhuizing, een crisis binnen de vriendenkring. Ik ben er, ik help, ik begeleid. Ten koste van mij zelf en mijn gezondheid.

Niks doen is daar in tegen mijn grootste moeilijkheid. En laat ik daar nu net in beland zijn.. Na tijden van drukte, geleefd worden, keuzes maken die niet persee mijn keuzes zijn geweest, is daar nu ’t moment dat ik ruimte krijg. Ruimte om te verwerken, ruimte om te bepalen wat ik wil, ruimte om te kijken naar hoe ik mijn leven wil indelen.

Zodra ik die ruimte krijg, komt ook mijn ‘zwakke’ plek tevoorschijn, het gevoelig zijn voor ’n depressie. Zo ervaar ik meer negativiteit, angst en maak ik me zorgen om dingen die zeer onwaarschijnlijk gaan gebeuren..

Ik word er pittig mee geconfronteerd hoe slecht mijn gezondheid is, hoeveel pijn ik heb. En ik merk dag bij dag dat ik meer moeite krijg met het positieve inzien van mijn taak hier in de wereld.

Dit klinkt allemaal behoorlijk pittig… En ik zal je eerlijk bekennen, dat is ’t ook! Nu heb ik wel een kleine draai kunnen maken en wil ik vandaag met jullie een aantal tips delen.

1 van mijn ideeën was ’t maken van een ‘stamboom’.. want hoe leuk of niet leuk ik ’t ook vind, mijn DNA komt ergens vandaan, zo ook mijn karaktereigenschappen, persoonlijkheid en angsten. Dit betekent niet dat ik een kopie ben van mijn ouders/voorouders, maar ’t betekent wel dat ik genen met mij mee draag die deels maken wie ik ben.
Vanuit mijn stamboom ben ik begonnen met ’t schrijven van positieve dingen die ik vind van mijzelf, om mezelf inzicht te geven in wat voor een leuk persoon ik eigenlijk ben! Ik zou je zeker aanraden om dit te maken!

wie ben ikMijn tips om uit een negatieve periode te komen

  • Laat het over je heen komen. Als je ’t weg blijft drukken komt het heus wel weer een keer terug in je leven. Nu je de tijd er voor kan nemen, neem die dan ook.
  • Ga het aan. Het klinkt makkelijker gezegd dan gedaan, maar soms is ’t goed om ’t even te laten voor wat ’t is. Je ervaart het, je voelt ‘t, je lichaam en geest probeert je iets te vertellen. Luister daar naar, dat helpt je verder.
  • Zoek afleiding. Probeer te kijken of je in ’t moment met jezelf afleiding kan vinden. Denk hierbij aan schilderen, wandelen, schoonmaken, noem ’t maar
  • Krijg zelfinzicht. Schrijf je sterke punten op. Wanneer je je rot voelt kan je dit er eens bij pakken en aanvoelen wat je wel kan ipv wat je niet kan!
  • Hou een dagboekje bij. Zo kan je ook zien dat het niet alleen maar een slechte periode is. Binnen in die slechte periode gebeuren ook vaak mooie dingen, maar de kunst is om die te kunnen zien/voelen.
  • Deel je gevoel. Niemand kan jou 100% lezen, dus leg je zelf uit.. Vertel dat ’t nu even een periode iets minder gaat. Misschien krijg je tips die je zelf niet had kunnen bedenken.
  • Chocola. Werkt altijd, right..?
  • Je hoeft ’t niet altijd alleen te doen. Soms is ’t ombuigen vreselijk moeilijk, en is ’t nodig om je gevoel te delen met een professional. Ik ben al jaren bij 2 hele fijne zussen die mij mentaal begeleiden. Zij geven mij tips, inzichten en houden een spiegel voor.

Ik hoop dat je er wat aan hebt! Hieronder vind je mijn stamboom
Hoe buig jij een moeilijke periode om naar iets positiefs? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!

Liefs, Yüksel

Tijdslijn van onze verhuizing 1/2

Hee allemaal,

Welkom op mijn blog

Vandaag deel ik de tijdslijn van onze verhuizing, de bizarre sneltrein waar we in hebben gezeten, en een inkijkje in mijn gezondheid gedurende die periode. Ik deel voor nu de helft, want anders word ’t gigantisch veel tekst, en de andere helft vervolg ik wanneer het lukt!

17 juni 2018
Na een heerlijk lotgenotenweekend in Drenthe kom ik thuis met veel inspiratie en kracht. Het is zover, ik denk dat we na jaren overwegen gewoon toe zijn aan de stap. Mijn man is ’t (gek genoeg) met mij eens?! We gaan serieus kijken of er de mogelijkheid is of we kunnen verhuizen.. Met mogelijkheid bedoel ik, kijken of ’t qua werk van manlief haalbaar is, kijken of ’t financieel haalbaar is.
Op dit moment is mijn gezondheid redelijk stabiel.Ik doe hier en daar wat ervaringsdeskundige klusjes, ik draai ’t gezin voor m’n gevoel wel oké, ik heb er zin in. Wel besluipt me een soort angst. Angst voor ’t onbekende. Sinds mijn NAH heb ik namelijk behoorlijk moeite met veranderingen. Toch neemt het gevoel van dat dit ‘juiste pad is’ de overhand. Ik ga ervoor!

22 juni 2018
De eerste gesprekken met de verkoopmakelaar(voor onze oude huis) zijn in volle gang. Het ziet er allemaal positief uit. De allereerste bezichtiging vragen we aan. Een vrijstaand huis, in Franeker, met een giga voor- en achtertuin. Voorzieningen vlakbij, en een hele toffe school voor onze dochter.
Ik heb er zin in, ik voel aan alles dat dit klopt. Onze huidige woning wordt langzaam voorbereid voor de verkoop. Ik vind ’t eng en spannend maar ik weet ook dat als ik hier eenmaal doorheen ben dat ik rust bereik. Het gevoel dat er geen drukke weg meer aan onze woning grenst is onbeschrijfelijk.

2 juli 2018
Onze eerste bezichtiging.. Mijn hemel wat vonden we ’t spannend! We komen binnen en ineens klopt ‘t.. de tuin, het huis.. De slaapkamers.. Ja hier zien wij ons zelf wel wonen… dacht ik. Maar in de auto terugweg merk ik aan mijn man dat ’t een soort van tegenvalt. Het huis is toch ouder dan gedacht, er moet meer aan gebeuren dan dat we hadden gehoopt.. Maar beide voelen we dat dit het wel is. Dit klopt, dit is ons thuis. Nu is ’t de vraag of we ’t kunnen financieren. Is er een bouwdepot mogelijk? En wat zijn de mankementen aan ’t huis nou echt?
Voor iemand die jaren de financiën heeft gedaan was dit even een bittere pil. Het zelf niet meer kunnen uitrekenen of je bepaalde hypotheekvorm of bouwdepot kan dragen vond ik heel heftig om te ervaren. Ik zou voorheen zelf een hypotheekindicatie hebben berekend en niet eens een financieel adviseur in de arm hebben genomen. Maar sinds mijn NAH ben ik ’t overzicht kwijt.. Ik verlies de fokus en heb niet meer helder voor mij wat wel of niet kan of mogelijk is. Vandaar dat we (ondanks mijn eigewijsheid) toch gekozen hebben voor ’n financieel adviseur die ook alle ‘slechtere’ scenario’s(minder overwaarde bij verkoop oude woning, meer verbouwingskosten als voorheen berekend) mee kan nemen en ons een goeie afweging kan laten maken.

4 juli 2018
In de 2 dagen die er op volgen informeren we bij onze financieel adviseur wat de mogelijkheden zijn, het ziet er positief uit en we nemen de gok. We vragen of mijn zus de onderhandelingen wilt regelen. Zij begint met een startbod. En vanaf dit moment zitten we in spanning.
Hier maak ik kennis met de ‘echte’ NAH’er in mij. Ik slaap nauwelijks tot niet, en ik eet ook niet meer. De spanning die hier bij komt kijken is bijna ondraaglijk geworden. Ik mediteer veel, en probeer te letten op mijn ademhaling. Ook zorg ik dat mijn hoofd geen kans krijgt om te veel na te denken. Ik speel veel met de hond, vraag m’n dochter of zij zin heeft in een badsessie. Het helder denken is inmiddels behoorlijk weg, dus ik vertrouw op de intuïtie van mijn man, want mijn intuïtie is inmiddels ergens in bed blijven hangen ofzo, haha! 

6 juli 2018
Het verlossende antwoord. We hebben een akkoord op ons bod en ontbindende voorwaarden! Yes
Mijn NAH ervaart geen blijheid, geen vreugde.. Ik merk dat al mijn emoties wat afgezwakt zijn. echt intens genieten van dit moment is er niet bij.. Het voelt onwerkelijk, en het lijkt alsof mijn NAH het niet meer bij kan houden. Ik probeer blij te zijn, en ’t gevoel te zoeken van enthousiasme. Maar er is alleen hoop.. Hoop op dat dit de goeie keuze is geweest, hoop op dat de enthousiasme die ik voelde op ’t begin uiteindelijk zou uitkomen op een fijn en goed gevoel bij dit huis.

12 juli 2018
De voorlopige koopovereenkomst. Na deze helemaal doorgelezen te hebben tekenen we digitaal. Het is officieel, wij gaan er voor!
Het lezen van de koopovereenkomst gaat niet. Ik begrijp niet wat er word bedoeld met bepaalde termen. Dit ligt niet aan dat ik de betekenis van de woorden niet ken. Ik kan door mijn trage informatieverwerking niet meer begrijpen wat er word bedoeld.

De rest volgt!

Liefs, Yüksel

  • De schuingedrukte tekst is de kant van mijn NAH, zo zie je ’t onderscheid tussen mijn NAH en mijzelf!

Cliché maar toch altijd weer even een momentje van stilstaan.
Ieder jaar op oudejaarsavond schrijf ik ’n stukje over hoe het afgelopen jaar is geweest..

Hoe was 2018?
Mijn hemel, ik weet niet eens waar ik moet beginnen.
Het was een intens, heftig, liefdevol en ongelooflijk zwaar maar fantastisch jaar. Ik zet ’t op een rij!

Een paar hoogtepunten

  • We verhuisden naar ons ‘droomhuis’ in Friesland
  • We verkochten ons huis in Zaandam in een goeie huizenmarkt voor ’n mooie prijs
  • Ilana groeit en groeit, ze is gezond, doet het goed, is een liefdevol en zorgzaam kind
  • Ons gezin werd uitgebreid met 2 kleine fluffebollen, onze konijntjes Lily en Zoozoo
  • Peter ontgroeide zijn oude patronen en staat in ’t leven als de man die hij wilt zijn
  • We kregen ’n fantastisch huishoudelijk hulp Denise en 2 lieve oppassers Marije en Annerixt die ’t leven met een NAH’er een stuk makkelijker maken, waar ik ontzettend dankbaar voor ben
  • Ik overwon de signalen van ’n depressie en was op tijd om dit te kunnen draaien.

Het was een jaar vol met pieken, maar ook waar pieken zijn, zijn er helaas dalen die onvermijdelijk waren.

Een paar dieptepunten

  • Mijn gezondheid ging na de verhuizing kilometers ver achteruit en het herstel hiervan is nog steeds gaande.
  • Ik heb veel pijn aan m’n lijf, meer als voorheen.
  • Bizou verloor z’n mannelijkheid(dat vond hij vast ’n dieptepunt =P)
  • En Zoozoo trouwens ook!
  • Ilana had/heeft moeite met wennen op school en mist haar vriendjes/vriendinnetjes van haar oude school
  • We kregen fikse rookschade door ’n installatiefout

Als ik ’t jaar samenvat dan denk ik dat ’t 1 van de zwaarste jaren is geweest sinds lange tijd, maar ook 1 van de mooiste jaren is geweest. We voelen ons als een vis in ’t water in ’t noorden, alsof het altijd al zo had moeten zijn dat Franeker onze thuisbasis zou worden. Ons huwelijk is sterker dan ooit, we zijn gelukkig samen maar ook los van elkaar. We zijn dankbaar voor ’t geluk wat Ilana ons brengt, en ook zij voelt zich hier thuis ondanks dat school en vriendinnetjes maken soms wat moeilijk is. Het is een sterk kind dat met de juiste tools en soms een zetje in de goede richting ook zeker wel komt waar ze wilt komen!

Voor een ieder die mijn blog volgt, dankjewel daarvoor!
Voor een ieder die in ons leven is, dankjulliewel, jullie zijn awesome!

Liefs en een goed uiteinde
Yüksel

*Afbeelding is van google

Gasterij in de Boomgaard

Waar oude deuren sluiten, openen zich nieuwe..

Na een roerige tijd, zowel thuis als met mijn gezondheid was het tijd. Tijd om even uit de situatie te stappen en op te laden.

Maar waar ga je dan heen? Vandaag vertel ik mijn ervaring met een plekje die verscholen ligt tussen stad en land.

Een hotel? Kan… veel geluiden, drukte, een kamer waar je je niet kan redden als je bijvoorbeeld niet in ’t restaurant wilt eten of je ontbijtje zelf wilt maken.

Een bed & breakfast? Kan ook.. persoonlijker, vaak wel rustig..

Een stichting? Nou dat lijkt me vreemd..

Dat laatste is waar ik momenteel zit.. Via een lotgenoot kwam ik op de website van “Gasterij in de boomgaard” 

Je leest het 1 en ander, hoort het 1 en ander.. en eigenlijk is dit precies wat iemand zoekt..
De stichting is opgezet door 2 liefdevolle mensen, die wonen op ’t terrein waar jij verblijft. Zij hebben ieder ervaring met mensen met ’n rugzakje, die bijvoorbeeld na een intensieve periode rust zoeken, of een bepaalde gezondheidssituatie hebben die nodig heeft dat je soms even uit de routine stapt.

Er zijn 2 mogelijkheden bij deze stichting

  • Je verblijft in de gasterij. De gasterij is een bed & breakfast concept waar je heerlijk kan vertoeven en in een fijne ruimte kan bijkomen. Jos en Gon (de eigenaren) wonen vlakbij, je kan ze ieder moment vragen om hulp en zij bieden ook verschillende mogelijkheden aan.
  • Je verblijft in de gaard. De gaard is een appartement met alle gemakken voorzien. Je hebt ’n keukentje, badkamer slaapkamer, en je zit aan ’n prachtige tuin vast.

In eerste instantie zou ik verblijven in de gasterij. Ik wilde zo min mogelijk doen, dus een keuken leek mij niet heel erg nodig. Gon bood de mogelijkheid om mee te eten in de avond, en als je je ontbijtje krijgt in de ochtend, zit hier voldoende in om ook je lunch van te maken.

Toen ik contact zocht met de Gasterij, werd ik vriendelijk terug gemaild en hebben wij telefonisch ook met elkaar gesproken. Je hoort direct al de warmte door je telefoon, liefdevol en zacht en vriendelijk. Je mag zijn wie jij bent, en je mag je behoefte uitspreken. Of dit nu is dat je begeleiding wilt, of dat je juist niemand wilt, alles is oke en bespreekbaar. Dit gaf gelijk al een fijn en vriendelijke indruk.

De locatie is supermakkelijk te vinden, typ het adres in je navigatiesysteem en je bent er. Je kan je auto parkeren voor je verblijf, en je word direct opgevangen door Gon of Jos. Gon kwam gelijk aanlopen, en vertelde mij dat er niemand dit weekend verblijft op ’t terrein, en dat ik in mijn telefoongesprek aan had gegeven dat ik hou van de kerst. Omdat de tuin van de gaard was versierd met kerstlampjes, mocht ik daarom daar verblijven. Gon liep met mij mee, maakte mij wegwijs, en bood daarna de mogelijkheid om samen nog even thee te drinken.

Na mijn lange reis had ik de behoefte om bij te komen, en gaf ik dit ook aan, dat was helemaal oke, en Gon en ik bespraken hoelaat we gingen eten. Je eet samen met de eigenaren, in hun huis. Dit vond ik best een beetje spannend.. het zijn toch wildvreemde waar je ineens bij binnenkomt. Maar op ’t moment dat je ’t huis instapt, voel je je welkom en mag je er zijn. Je kan je wensen uitspreken wat je lekker vind, of dat er rekening gehouden moet worden met wat je niet lust/mag eten.

Gedurende ’t weekend zijn dit de punten die mij het meest zijn bijgebleven

  • Je mag aangeven wat je wilt. Of je nu een gesprek wilt of volledig rust, dat is helemaal oke.
  • Gon en Jos voelen exact aan wie jij bent. Door hun jarenlange ervaring met mensen weten zij precies wat voor iemand zij aan hun tafel hebben en passen zij zich daar op aan.
  • Je zit in volledige rust. Het enige wat je hoort is soms een tractor en een enkele auto. Verder ben je volledig in de natuur.
  • Je betaald naar draagkracht. Doordat ’t een stichting betreft betaal je naar wat je kan. Op de website vind je hier meer informatie over.
  • Het is schoon, het eten is goed en gezond.
  • De energie is fijn. Ben je gevoelig voor mensen, omgevingen en zoek je een rustige energie? Dan ben je hier op je plek!
  • Als typerende NAH’er met veel overprikkelingsklachten is dit huisje een goeie plek. Je kan ’t licht aanpassen naar hoe fel je ’t wilt, je hebt weinig lichtinval in zowel de b&b als ’t apprtement. Alles is gelijkvloers, je hebt vloerverwarming en doordat ’t overzichtelijk is kan je makkelijk wennen aan de route die je moet lopen op ’t terrein.

 

Kortom, een bijtankplek waar je goed kan vertoeven als je ’n pittige periode hebt gehad.
Let op.. De stichting is bedoeld voor een bepaalde doelgroep. Je kan hier alles over lezen op hun website van de Gasterij in de Boomgaard

Hieronder een foto impressie:

De aankomst

IMG-20181221-WA0012

De woonkamer

20181221_154632

De badkamer

20181221_160206

De slaapkamer

20181221_160159

De tuin, deze sluit aan je woonkamer. Vanuit je woonkamer is dit dus je uitzicht

IMG_20181221_154435_650

Heb je interesse?! Neem zeker even contact op met de stichting!

Liefs, Yüksel

 

De Verhuizing

Jawel je leest ’t goed, ik ben terug!

 

En terug met een hele andere instelling, andere levensomgeving, en vooral, met veel meer rust

Een aantal jaar geleden maakte ik al eens grapjes over ‘kom we gaan naar Drenthe verhuizen’… Mijn man moest er toen nog echt niet aan denken. Maar inmiddels zijn we dat stadium voorbij. Eind juni hebben we besloten te verhuizen naar ’n prachtig mooi plaatsje met veel groen en rust, namelijk Franeker.

Het duurde eigenlijk niet lang voordat wij ons droomhuis tegen kwamen, en guess what?!

Ik zit nu op onze nieuwe bank, in onze nieuwe woonkamer, in ons nieuwe huis!

Sinds 17 september zijn we definitief over, en sinds 28 september hebben we ons oude huis in zaandam opgeleverd.

Het is een gigantisch drukke periode geweest, en ik ben heel blij dat we daar nu vanaf zijn.

Wat dit voor invloed heeft op mijn NAH?.. Daar zal ik jullie de komende weken in meenemen. Ik deel de komende periode tips hoe om te gaan met de chaos van verhuizen, en hoe je in drukke en stressvolle periodes wat makkelijker om kan gaan met je NAH

Ben benieuwd of jullie me gemist hebben, ik jullie iniedergeval wel!

Liefs, Yüksel

Moeder zijn met NAH

Het moederschap..

Als klein kind droomde ik er al van, moeder worden, een kindje dragen in mijn buik. Vanaf het allereerste moment dat ik Ilana zag, was ik op slag verliefd! 6 september 2011 veranderde mijn hele wereld.

Toen ik mijn hersenletsel opliep, realiseerde ik mij totaal niet dat het moederschap zou veranderen. Het eerste jaar van mijn hersenletsel bleef ik daarom stug door gaan. In de ballenbak, in ’t klimrek! Het kon zo gek allemaal niet.. Tot ik tot het besef kwam dat waar ik nu mee bezig was op de lange termijn alleen maar meer ellende zou veroorzaken. Ook in mijn moederschap moest ik balans gaan vinden.

Ik ervaar het moederschap nu als het meest liefdevolle, waardevolle maar ook zwaarste wat ik doe in mijn leven. Elke dag is ’t voor mij een gevecht om de moeder te zijn die ik wil zijn samen te laten komen met de moeder zijn die ik kan zijn. Daarom geef ik vandaag ’n aantal tips mee.

  1. Plannen. Plan tijd in met je kindje, zie het moederschap als ’n activiteit die dagelijks terug komt in je agenda. Wil je naar de speeltuin? Superidee, zet dit in je agenda. Zo kan je daarvoor en erna rustmomenten inplannen en kom je nooit in de knoop met je overige bezigheden.
  2. Neem tijd voor jezelf. Moeder zijn is ’t mooiste wat er is, maar ook zwaar en pittig en het vraagt veel, zeker voor moeders met NAH. Neem daarom ook de tijd om voor jezelf iets leuks te doen. Zo heb jij rust voor jezelf en voel je je fitter en fijner in je lijf om weer voor je kindje te zorgen.
  3. Maak gebruik van je omgeving. Vraag hulp, je hebt het hard nodig! Laat je kindje ook bij andere vriendjes/vriendinnetjes spelen, vraag oma/opa een keertje extra of vraag je buurvrouw even op je kindje te passen als jij ’n uurtje rust nodig hebt. En vergeet niet ’n doosje chocolade als bedankje mee te nemen als je je kindje weer komt ophalen!
  4. Zorg voor ’n oppasnetwerk. Heb je weinig mensen om je heen die af en toe op je kindje kunnen passen? Zorg dan dat je een oppas hebt die je kan inschakelen. Zo kan je in schoolvakanties de balans vinden door bijv. de ene dag de oppas te vragen en de andere dag zelf op te vangen. Op deze manier wissel je af tussen een drukke dag en ’n rustdag en hou je het langer vol.
  5. Zomerkamp. Wist jij dat er talloze organisaties zijn die jaarlijks de meest leuke uitjes verzorgen voor onze kids? Van survival tot dierenvakanties. Wijzelf hebben goeie ervaringen met Club Adventure. Zo word de zomervakantie een stuk minder lang voor jezelf en een stuk leuker voor je kind!
  6. Wees eerlijk. Wellicht niet de meest leuke tip maar wel heel waardevol wat mij betreft. Wees eerlijk naar je kindje.. Geef aan dat het nu even niet gaat, maak desnoods ’n stoplicht met kleurtjes waarin je tastbaar laat zien, nu is ’t groen en nu gaat ’t goed! Nu is ’t rood en nu gaat ’t minder goed! Laat vooral weten wat je kind jou kan bieden zodat het draagbaar is op de momenten dat het echt niet goed gaat. Je mag heus wel vragen of je kind even zelf drinken wilt inschenken, of even de afstandsbediening voor jou pakt! Zo doe je ’t samen.
  7. Keuzes. De meest moeilijke tip die ik mee wil geven. Maak keuzes, wat wil jij graag in jou leven doen? Wil jij graag de moeder zijn die er 100% is ten koste van je eigen gezondheid? Doe dit niet.. Je helpt er niemand mee, jezelf niet, en je kind al helemaal niet. 1 van de grootste levenslessen die ik mijn dochter wil meegeven is, Zorg ook voor jezelf! Dus dat geld ook voor alle mama’s die dit nu lezen. Jij bent net zo belangrijk als je kindje!

 

Hoe ervaar jij het moederschap met NAH? Ik ben heel benieuwd en lees graag jullie reacties!

Liefs, Yüksel

*Let op.. Dit zijn mijn tips.. Het moederschap is ’t meest persoonlijke wat je kan zijn, en daarom zie ik geen goed of fout. Deze tips zijn vanuit mijn ervaring, maar dat wilt niet betekenen dat het voor jou werkt. Kijk daarom altijd naar je eigen persoonlijke situatie!

 

Hersenz

Hee allemaal!

Tof dat je mijn blog bezoekt. Vandaag wil ik ’n stukje delen over mijn ervaring met Hersenz

Allereerst ga ik even uitleggen, wat is Hersenz eigenlijk?
Hersenz biedt behandelingen aan waarbij u leert omgaan met de gevolgen van hersenletsel, zoals motorische beperkingen, vermoeidheid, concentratieproblemen en psychische problemen. Er is ook aandacht voor verliesverwerking.

Oke, best helder. Hersenz is een behandeltraject dat word uitgevoerd door verschillende zorgorganisaties door heel Nederland. De behandeling is vooral gericht op het leren omgaan met de klachten/beperkingen die jij nog ervaart met jou NAH.
Welke kenmerken heb je nodig om je aan te melden bij Hersenz?

  • U bent 18 jaar of ouder
  • U wilt leren omgaan met de gevolgen van uw hersenletsel
  • U wilt uw zelfstandigheid en welzijn vergroten
  • U wilt uw leven zo goed mogelijk vormgeven, op uw eigen manier
  • U komt niet (meer) in aanmerking voor revalidatiebehandeling

Hersenz bestaat uit meerdere onderwerpen. Dit worden bouwstenen genoemd. Je kan zoveel bouwstenen volgen als jij wilt. Gemiddeld duurt ’t Hersenz traject in totaal 1.5 jaar. Elke bouwsteen duurt ongeveer 14 weken. Hierin ben je gemiddeld 2 dagdelen in de week in groepsverband cognitieve behandelingen aan ’t volgen, en 1 dagdeel in de week fysieke behandeling. Daarnaast heb je de mogelijkheid om een thuisbehandelaar te laten komen die de behandeling vertaald naar je thuissituatie. Even op ’n rijtje:

  • 2 dagdelen per week cognitieve behandeling in groepsverband
  • 1 dagdeel in de week fysieke behandeling
  • Wanneer er behoefte is, eens per 2 weken de thuisbehandelaar die bij jou thuis komt.

Voor mij klonk dit als erg veel. Ik heb een zeer lage belastbaarheid en om al deze activiteiten uit te kunnen voeren zou ik 0 tijd over houden voor mezelf en mijn gezin. Maar gelukkig is ’t bij de meeste organisaties zo dat er maatwerk geleverd kan worden. De zorgorganisaties die Hersenz aanbieden, kijken naar jou persoonlijke situatie. In mijn geval zag mijn traject er als volgt uit:

  • 1 dagdeel per week cognitieve behandeling
  • 1 moment per week thuisbehandelaar

Ik deed geen fysieke behandeling, omdat dit niet haalbaar was met mijn gezondheid. Op deze manier heb ik ’n jaar lang het Hersenz traject gevolgd. Mijn groei na dit traject:

  • Ik heb goed inzicht gekregen in waar mijn energie heen gaat. Ik kan nu een goede energiebalans vinden en evenwicht krijgen tussen ontspanning en activiteiten.
  • Ik heb geleerd waar mijn grens ligt. Ik kan mijn grens duidelijk en bespreekbaar maken en op deze manier helderheid geven aan zorgorganisaties wat wel en niet lukt.
  • Ik heb inzicht gekregen in mijn dagplanning. Ik weet nu wat ik op een dag ‘moet’ doen en wat ik op een dag ‘kan’ doen. Zo heb ik inzicht in wanneer ik wel of niet iets kan plannen.
  • Ik heb geleerd de doseren. Doseren met mijn energie helpt mij om te zorgen dat ik minder diepe dalen heb.
  • Ik ben van extreme pieken en dalen naar ’n middenweg gegaan. Ik kan nu een middenweg vinden.
  • Ik ben van ’n minimale acceptatie gegaan naar een betere acceptatie. Ik accepteer nu meer dat mijn gezondheid is zoals ’t op dit moment is.

Ik heb veel bereikt in dit jaar, en daarom denk ik dat ’t voor ’n ieder heel goed is om af te wegen of Hersenz iets voor jou is. Wel is ’t zo dat ik een aantal tips wil meegeven, mijn traject ging namelijk niet zo soepel als dat ik had gehoopt. Er was op ’t moment dat ik begon veel onduidelijkheid door personeelstekort en ’n overname van de zorgorganisatie. Daarnaast moest ik erg vechten om maatwerk geleverd te krijgen, en heb ik (helaas) veel energie verspild aan het voor elkaar krijgen van ’n goed op maat gemaakt programma wat haalbaar is voor mij. Uiteindelijk was mijn kracht om door te gaan dat dit programma voor mij (in mijn ogen)de laatste mogelijkheid bood om nog te kunnen groeien naar herstel of acceptatie. Mijn tips zijn als volgt:

  1. Vecht voor jou maatwerk. Geef vanaf ’t begin aan wat jij nodig hebt van de zorgorganisatie. Is jou boodschap niet duidelijk genoeg en heb je ’t gevoel meer onbegrip te creëren als duidelijkheid? Schrijf dan op wat je nodig hebt.
  2. Neem altijd iemand mee bij de intakes. Op deze manier kan jij samen met degene die je mee wilt nemen kijken naar wat voor jou ’t beste traject is.
  3. Zorg dat afspraken goed worden genoteerd. Vraag altijd of er achteraf een mailtje gestuurd kan worden met ’n verslagje van ’t gesprek. Op deze manier kan je voor jezelf goed zien wat er word gecommuniceerd en of ’t traject voor jou de goede vorm heeft aangenomen.
  4. Wees realistisch. Is groepsverband voor jou lastig, zijn lotgenoten momenteel nog te confronterend? Geef dit aan, kijk naar jezelf en weeg af of dit traject voor jou wel de juiste is.
  5. Haal alles er uit wat er in zit. Zijn er bouwstenen die je heel graag wilt doen, maar pas over ’n tijdje worden aangeboden? Zorg dan dat je al aangemeld bent hiervoor en neem in de tussentijd de tijd om verdieping te geven aan de onderwerpen die je hebt behandeld. 
  6. Neem rust. Bij de meeste zorgorganisaties is ’t zo dat er rustruimtes zijn waar je je even kan terugtrekken. Maak hier gebruik van. De cognitieve en fysieke behandelingen zijn intensief en vragen veel energie van je. Gun jezelf een prikkelarm moment.

Heb jij ook ervaring met Hersenz? Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Liefs, Yüksel

*De dikgedrukte & schuine letters zijn gekopieërd van de website van Hersenz.(Behalve mijn eigen tips natuurlijk!!)Kijk zeker even op de site van Hersenz voor meer info!

 

Eenzaamheid

Welkom op mijn site!

Vandaag wil ik ’n stukje delen over eenzaamheid bij NAH.
Degene die NAH hebben, weten misschien gelijk al wel wat ik bedoel.
Voordat ik je uitleg hoe ik dit ervaar, gaan we eerst kijken naar de betekenis van ’t woord.

Wat betekent eenzaamheid?
“Eenzaamheid is gestold alleen-zijn. Het is een alleen-zijn waarbij degene die alleen is dat beseft én accepteert – misschien met onbeschrijflijk verdriet, maar tóch, accepteert. Het is het besef ver van anderen, de ander of een speciale ander, verwijderd te zijn. In plaats, tijd, ruimte of anderszins, zoals op het vlak van het ervaren…”

Hmm, voor mij is eenzaamheid het gevoel hebben van sociaal geïsoleerd te zijn. Het gevoel dat je alleen bent in alles wat je mee maakt. Het gevoel dat andere niet begrijpen wat jij mee maakt, het gevoel van klein zijn, in je eentje en onveilig voelen.
Het gekke aan eenzaamheid is, dat je je exact zo kan voelen als ’n ander, maar dan nog voel je je eenzaam. Eigenlijk is dat toch gek, je zou denken dat als je samen je eenzaam voelt, je niet alleen bent?

Toch voel ik wel ’n soort van verbondenheid op ’t moment dat ik me eenzaam voel en dit deel met iemand die exact dezelfde ervaring heeft of heeft gehad.
Als je een paar woorden zegt, en je krijgt ’n berg met herkenning en erkenning voor wat je voelt, dan voel je je ergens getroost. Is het niet in levende lijve, dan is ’t wellicht wel virtueel een schouder waar je even op mag leunen als ’t gevoel van eenzaamheid je bevliegt.

Maar waar wil ik nou eigenlijk heen met dit hele verhaal?
Eigenlijk wil ik naar ’n punt waarbij ik uit kan leggen dat ik, als mede NAH’er, het intense gevoel van eenzaamheid zelf heb ervaren en dat ik je dus ergens begrijp!
Dit was op ’t moment dat ik net mijn klap op ’t hoofd kreeg. Ik kreeg te maken met ’n lichaam en ’n brein dat niet functioneerde zoals ’t deed, en waar ik niet meer op kon rekenen. Ik voelde me verraden door m’n eigen lichaam, maar tegelijkertijd ook zo alleen in wat ik op dit moment voelde.

Hierbij mijn tips hoe je om kan gaan met eenzaamheid.
1. Schrijf je gevoel op. Wanneer iemand je niet snapt, en je ’t gevoel hebt er helemaal alleen voor te staan, kunnen geschreven woorden wellicht meer duidelijkheid geven in waar je gevoel vandaan komt, en wat de ander voor jou kan betekenen.
2. Zoek lotgenoten. Het kan zo waardevol zijn om lotgenoten te spreken en te delen hoe je bepaalde situaties ervaart. Als je herkenning krijgt voor wat je voelt, dan voel je je misschien wat minder eenzaam.
3. Zoek afleiding. Blijven hangen in je emotie word niemand beter van, soms is ’t goed om even alles van je af te schudden en even wat voor jezelf te gaan doen. Ga een wandeling maken, even naar de kinderboerderij of doe ’n boodschapje! Zo raak je uit je cirkel van gevoel
4. Kader je gevoelens. Maak voor jezelf regels wanneer je toe mag laten dat je je alleen, verdrietig boos of agressief voelt. Beslis bijvoorbeeld dat je 15 minuten per dag dit gevoel toe mag laten van jezelf. Uit dit dan goed, en laat ’t daarna voor wat ’t is. Zo krijg je controle over je (negatieve) emotie.
5. Kijk realistisch naar de situatie en beslis om hulp te zoeken. Ben je (te)vaak eenzaam? Laat je je leiden door je eenzaamheid? Is ’t gevoel van eenzaamheid of een andere (negatieve) emotie de oorzaak dat je je laat belemmeren om te doen waar je gelukkig van word? Zoek dan hulp!

Ik hoop op deze manier de eenzaamheid bij ons als NAH’ers te verminderen!

Liefs, Yüksel

*De betekenis van het woord eenzaamheid heb ik opgezocht via google.nl

Mijn hoofd

Hee Allemaal,

Superleuk dat jullie vandaag met mij meelezen! Vandaag ga ik vertellen hoe mijn NAH is ontstaan en welk traject ik heb doorlopen. Ik maak ’n soort tijdlijn, dit maakt ’t overzichtelijk (hoop ik), want het is nogal veel tekst, haha!

8 februari 2015 10.00 uur
Zondagochtend, heerlijke dag, lekker uitgeslapen en ’s morgens ben ik met mijn dochter van 3 ontbijt aan ’t maken. Samen in pyjama doen we broodjes in de oven, en maken we gekookte eitjes. Mijn man staat in de tuin ’n sigaretje te roken. Mijn dochter vraagt of ik wil knuffelen, en tuurlijk wilt mama dat! Samen gaan we op de grond zitten, ik zit in kleermakerszit, en mijn dochter komt in mijn schoot zitten. Samen knuffelen we, in ’n fractie hoor ik ’n raar geluid? Uit reactie buig ik over haar heen… BOEM

8 februari 2015 10.30 uur
Huilende Ilana, glazen deksel van ’n pan minimaal 2 meter verder op in de gang, en F*CK wat is dat gevoel in mijn hoofd? Dit is ’t eerste wat ik dacht nadat ik ongeveer 10 minuten buiten bewustzijn ben geweest. Instinctief reageerde ik op Ilana haar gehuil, ze had heel erg pijn aan haar hoofd. Ik wil opstaan en word duizelig en ben aan ’t wankelen. Ik schreeuw naar mijn man die aangerend komt. Hij pakt ’n koude doek en legt dat op Ilana haar hoofd. Ondertussen ben ik aan ’t duizelen, met ’n dubbele tong aan ’t praten, en begin ik al meer door te krijgen dat er iets niet klopt. Na even goed te hebben gekeken naar de situatie, blijkt dat ik de deksel van ’n pan van ’n plankje die bij ons in de keuken hangt op 2 meter hoogte, op mijn hoofd heb gekregen. Als gevolg daarvan ben ik bewusteloos geraakt en ben ik met mijn hoofd op mijn dochter haar hoofd gevallen.

8 februari 2015 11.00 uur
Mijn dochter is bijgekomen van de schrik, maar ik voel me nog steeds ‘weird’. We bellen de huisartsenpost en er word gevraagd of we langs kunnen komen. We gaan er heen, en zij doen ’n aantal testjes. Ik herinner mij hier vaag iets over. De diagnose? Een lichte hersenschudding. (als ik die arts nog is een keer spreek zal ik ‘m ff uitleggen wat ’n lichte hersenschudding is.. dwaas..)

8 februari 2015 20.00 uur
Na ’n tijdje te hebben geslapen, pak ik mijn dagelijks leven weer op. In de avond heb ik de verjaardag van mijn opa. Daar ga ik ‘gezellig’ even heen. In de auto merk ik al dat ik anders ben dan anders, en die barstende koppijn gaat ook maar niet over. Daar gaf ik de hersenschudding maar de schuld van.

14 februari 2015, Oostenrijk
Wintersport 2015, een leuk idee om met je vader en stiefmoeder op vakantie te gaan. Helaas bleek ook hier dat ik niet ‘normaal’ was. Ik voelde me anders, was onwijs veel moe, veel pijn, coördinatie problemen. Ik viel om de haverklap flauw(minimaal 2x per dag), had buien waar niemand vrolijk van werd, en bovenal.. Genieten van vakantie? Geen 1% voelde zo.

2 weken na de klap 2015
Ik krijg woedeaanvallen, ik kan mijn studie niet oppakken. Mijn werk als docent is praktisch onmogelijk om uit te voeren, en ik kan maar niet mijn leven op de rit krijgen. Dit alles zorgt voor ontzettend veel frustratie, daarom bel ik de hele lijst van google af op zoek naar ’n goeie psycholoog/therapeut. Thank god vind ik Sisters Remedies, en voel ik mij daar gelijk als ’n vis in ’t water. Ik maak met hun een afspraak elke 3 weken om te praten over wat er gebeurd in mijn leven en zo worden de aanvallen steeds minder

Maart 2015
Na talloze huisartsbezoeken en aandringen dat dit ECHT niet oke is, werd ik doorverwezen naar de neuroloog. Na ’n fantastisch gesprek met haar (NIET DUS) mocht ik wachten tot 6 weken na de klap. De klachten die ik had waren vrij normaal en kon ik wijten aan ’n wat zwaardere hersenschudding. Alles zou goed komen! Geen paniek, gewoon je leven oppakken. Vooral niet rusten overdag, vooral veel doen. Nou je kan al raden hoe dat afliep..

April 2015
Na 3 weken was ik het wachten op herstel zat, en heb ik nogmaals de neuroloog gesproken. Zij verwees me door naar ’n revalidatie arts, en degene waar ik ’t snelst terecht kon was in ’t ziekenhuis in Purmerend. Prima.. Ik had daar m’n intake, en kon 3x per week revalideren. Dit werd mij veelste veel, maar toch hield ik ’t vol tot juli 2015. Ik had weinig stappen vooruit geboekt, maar goed, ik had m’n best gedaan!

Juli 2015
Revalidatie? Check! En nu? Nu gaan we gewoon solliciteren.. Ik solliciteerde op een baan in de thuiszorg, want ik dacht dat ik dit routinewerk(wat ik al eerder had gedaan) wel aankon! Ik werd aangenomen, vertelde niks over mijn medische situatie, en kon aan de slag. Na welgeteld 1 uur te hebben gewerkt, was ik te beroerd voor woorden.. Helaas heb ik daarom nooit contractueel echt gewerkt, maar was ’t meer in proeftijd die ik uiteraard niet door ben gekomen na me gelijk te hebben ziekgemeld en gemaild te hebben dat mijn medische situatie niet toeliet dat ik ging werken.

December 2015
Na maanden had ik nog steeds zoveel klachten dat ik ‘r niet meer uit kwam. In de tussenperiode had ik allerlei alternatieve geneeskrachten om hulp gevraagd. Van acupunctuur, manuele therapie, cranio sacraal therapie, yoga en weet ik ’t allemaal kwam ik er niet meer uit. Ik vroeg om ’n oordeel van de neuroloog nogmaals. Hij verwees mij door naar ’t CIR. In deze blog maak ik hier geen woorden aan vuil, maar als je de site in ’n opslag leest snap je waarschijnlijk wel: Het was geen geslaagde actie. Daarom stelde ik voor aan de neuroloog een afspraak te maken voor ’n traject bij ’t Heliomare genaamd Hersenz. In dit zelfde gesprek vertelde de neuroloog dat ik niet meer hoefde te rekenen op herstel, en dat ik vooral mij zou moeten richten op acceptatie. Diagnose? PCS, post commotioneel syndroom.

Maart 2016
Na de verwijzing van de neuroloog naar Hersenz werd ik uitgenodigd voor ’n gesprek. Bij de intake gelijk al hoefde ik maar ’n paar woorden te zeggen en snapte zij gelijk waar ik ’t over had. Ik was ’n typerende NAH’er volgens haar. Het was zo fijn om eindelijk eens ’t gevoel te hebben dat iemand begrijpt wat ik heb! Ik ging met vol goede moed erin, in juli kon ik starten! YES

Juli 2016 tot Juli 2017
Hersenz was gestart, in deze periode heb ik veel geleerd van zowel mijn cognitief begeleider als mijn ambulant begeleider die elke week bij mij thuis kwam. In juli 2017 was de conclusie dat ik alles wat ik had kunnen behalen binnen het programma van Hersenz heb behaald, dat ik trots mag zijn op waar ik nu ben, en dat ik vanuit Hersenz niks meer kan leren.

September 2017
Na het traject van Hersenz realiseerde ik mij dat de situatie waar ik nu in leef de situatie blijft. Maar ergens knaagde er nog een gevoel, ik wilde 100% zeker weten dat ik er ALLES aan had gedaan. Daarom zocht ik een neuroloog met veel ervaring. Daar heb ik gevraagd of hij nogmaals mijn situatie wilde bekijken. Na nog een aantal onderzoeken werd de deiganose PCS nogmaals gesteld. De neuroloog zijn conclusie was, dat ik niet meer behandelingen zou kunnen doen dan dat ik al had gedaan. Dit is ’t leven wat ik nu heb. Er is geen kans meer op herstel, en geen kans meer op een verbeterde situatie. Ergens was ik verdrietig, maar ergens ook opgelucht. Na 1,5 jaar vechten mocht ik van mezelf eindelijk zeggen, het is goed zo. Je hebt je best gedaan, dit is wat ’t nu is!

 

Wat mijn klachten nu nog zijn, en hoe mijn leven en dagen er nu uit zien, vertel ik je in de blog van aankomende vrijdag! Mijn excuses voor de lappe tekst, ik weet dat het veel is, maar ik weet niet hoe korter ik had kunnen beschrijven zoals nu. Ik hoop dat het je lukt om ’t te lezen en zo niet lees ’t dan in delen!

Liefs, Yüksel

Mijn (incorrecte) typwijze

Lieve mensen

Wat tof dat je mijn blog weer bezoekt!
Allereerst wil ik een ieder die dit leest bedanken voor jou enthousiasme! Ik vind ’t fantastisch om te lezen dat er veel mensen zijn die iets hebben aan mijn informatie.

Vandaag wil ik het even hebben over mijn manier van bloggen, ik krijg hier namelijk veel reacties over. Ik heb mezelf voorgenomen om op mijn blog eerlijk te zijn en mij kwetsbaar op te stellen. Vandaag voeg ik de daad bij ’t woord!

Ik ben deze blog begonnen vanuit mijn ervaring als NAH’er. De instanties die je tegen komt, de emoties waar je mee te maken krijgt.. Maar ook de frustratie, woede, en euforische momenten maak ik bespreekbaar.
Maar boven al ben ik Yüksel met NAH. Voor mij betekent dit een waslijst aan klachten, waar ook mijn manier van praten, typen, luisteren en functioneren door word beïnvloed.

Inmiddels heb ik meerdere reacties gekregen dat mijn keuze van jou of jouw, of mijn d of t niet helemaal correct zijn. Ik vind ’t fijn dat er mensen zijn die de moeite nemen om mij feedback te geven. Er zijn zelfs mensen die mijn tekst aanpassen en dat naar mij doorsturen! Hoe lief, ik vind dit hartverwarmend!

Op het moment dat ik feedback krijg, dan wil ik hier graag iets mee doen. Mijn werkwijze aanpassen, of in dit geval mijn woordkeuze. Echter wil ik niet dat dit ten koste gaat van ’t plezier van schrijven, of ten koste gaat van de hoeveel blogposts die ik kan plaatsen in ’n week!

In mijn geval is het zo, dat als ik aandacht ga besteden aan mijn woordkeuze, dit voor mij zoveel energie vraagt dat bloggen meer ’n dagtaak word dan iets wat ik vanuit plezier en liefde doe. Daarom heb ik er voor gekozen om te schrijven op mijn manier, zonder na te denken over welke d of t er wel of niet bij hoort, of welke jou of jouw er gebruikt moet worden.

Ik kan me voorstellen dat er lotgenoten zijn die door mijn woordkeuze meer moeite hebben om mijn blog te lezen, dat vind ik ook heel erg jammer en ik zou graag voor hen een alternatief bedenken.

Ik hoop dat ik op deze manier wat meer duidelijkheid heb kunnen geven waarom mijn  zinsopbouw, woordkeuze of spelling niet altijd correct is! En ik hoop natuurlijk dat jullie hier overheen kunnen lezen!

Liefs, Yüksel

*Een shout out naar Emma, die de inspiratie is geweest voor deze blog!